Een slechte piraat

Mirthe Smeets op 15 maart 2011

In de bijna-lente heeft Sandrine Lambert energie en inspiratie voor tien, zo blijkt. Vandaag verrast zij ons met weer een mooie tekst:

EEN SLECHTE PIRAAT

We zaten op de boot naar Hull. Niet zo’n boot die omsingeld wordt door haaien en waar slechteriken van een plank moeten springen, maar een P&O Ferry met winkeltjes, bars en restaurants. En wij, we zaten in de bar met een dik boek en een glaasje wijn. Ik had me er op verheugd: een avondlang lezen, midden op zee.

Het is niet gelukt, wegens wateroverlast, ik kan niet lezen met tranen in mijn ogen. Niet meer dan ordinaire ontroering. Om een grote, grijze man met twee getatoeëerde vogeltjes op zijn handen. Om vier zatte vrienden die elkaar broederlijk recht hielden. De serveerster die alle aandacht kreeg waar haar draaiende gat om vroeg. De pianist die van zijn krukje viel (van pure zattigheid of door de golven?) Dansende jonge meisjes en een peuter in een rode pyjama die er zich een weg tussen baande. Eén man die tussen twee vrouwen zat en zijn ogen wellustig van de éne naar de andere liet schieten, maar die ik toch alleen naar zijn kajuit zag gaan. En de twee oude mannen, hand in hand in een boeiend gesprek verwikkeld.

Enfin, dingen die je alleen opvallen midden op zee. Ik zou een slechte piraat zijn want schatten roven met ogen vol tranen, dat is vragen om problemen. Maar inspireren doet ze wel, de zee.