Ik moet de energie van mijn romans kunnen voelen
Deze keer een gastblog van Huib Afman, de auteur van Het hemelhuis. In dit blog beschrijft Huib hoe hij op zoek gaat naar inspiratie…
© Huib Afman
Als je het zoekt, komt het meestal niet aanwaaien. Dat geldt voor de liefde, maar net zo goed voor inspiratie. Amsterdam zorgde er onverwacht voor. Nadat ik al een aantal keer kennis had gemaakt met zijn oase aan vrijheid, detecteerde ik opeens de rauwe randjes die eraan kleven. Er bestaat geen handleiding hoe je met die vrijheid om moet gaan. Zeker als je jong bent, moet je sterk in je schoenen staan om je niet in haar te verliezen. Ik woonde destijds nog in Utrecht, was student-af, genoot van het leven in de Domstad, maar verlangde toch altijd diep van binnen om me ooit volledig onder te kunnen dompelen in die hoofdstedelijke sleur van vrijheid. Seks, drugs, rock-’n-roll; het ongeremde leven.
Het inspireerde me tot het schrijven van Het hemelhuis, mijn eerste roman. Ik liet me vollopen met verbeelding en vertrouwde mijn eerste probeersels toe aan het papier. Niet in Amsterdam, het decor van mijn verhaal, maar achter mijn bureau in Utrecht. Pas later begreep ik waarom het daar onvoldoende van de grond kwam. Het bleek veel eenvoudiger dan ik dacht. Ik moest eerst naar Amsterdam verhuizen en de stad beleven om er ook daadwerkelijk over te kunnen schrijven. Ik moest er letterlijk kunnen opstaan en in slaap vallen. Niet een weekend, niet een week, maar keer op keer; alles om de couleur locale te proeven en de mentaliteit van de mensen te ontleden die in mijn roman zouden wonen en die hem beeldend en herkenbaar zouden maken.
Aan het IJ is de energie anders. Anders dan in Utrecht, Antwerpen, Groningen of waar ook ter wereld. Amsterdam is grenzelozer, maar ook rauwer en afstandelijker. Dat is een gevoel en een sfeer die ik pas kon vangen toen ik die energie eerst zelf had ervaren. door er daadwerkelijk te gaan wonen. Het was iets dat ik pas achteraf constateerde: de stap om me in Amsterdam te nestelen, zwengelde de motor aan waardoor ik Het hemelhuis kon schrijven zoals ik het eigenlijk wilde.
Een schitterend inzicht, dat ik tweeënhalf jaar geleden net zo ervoer toen ik een weekje in Florence neerstreek om me er volkomen blanco te laten inspireren voor mijn nieuwe boek. Ik kwam er in aanraking met een totaal andere energie dan in Amsterdam, maar vreemd genoeg had die hetzelfde effect: ze bracht de motor op gang om te gaan schrijven. Met het grote verschil dat ik het haar direct herkende, omdat ik de ervaring van Het hemelhuis op zak had. Ik logeerde een week in Florence en voelde telkens als ik opstond dat het klopte. Hier moest ik zijn voor mijn tweede boek. Het was de oogverblindende rust die me omarmde op het moment dat ik ’s nachts alleen over de Ponte Vecchio slenterde, de ontspannenheid die het dagelijks leven ademde.
© Huib Afman
Lentamente. Het was het zonlicht op de gebouwen, de gemoedelijkheid en kunst. Ik was op de juiste plek en liep door het decor van mijn tweede boek. Ik moest alleen nog de mensen leren kennen en de omgeving uitkammen. En zo heb ik dat ook gedaan. Ik liet me leiden door m’n gevoel, vertrok met al mijn spaargeld naar Italië, en richtte me fulltime op het schrijven van mijn tweede werk. Renaissance, rust en warmte tegenover grenzeloosheid, rauwheid en afstandelijkheid.
In beide gevallen werkte het voor mij, en voorzag een totaal ander energie mij van de inspiratie en de drive om te schrijven. Al moet me wel van het hart dat de Zuid-Europese zon een streepje bij me voor heeft op de doorgaans zo troosteloze cumulus boven Nederland. Nog steeds ben ik bezig met mijn tweede boek. Ik bevind me in een langgerekte eindfase, maar wrang genoeg zit ik momenteel vast in Amsterdam, dat ooit het zelfgekozen decor voor mijn eersteling was. Daarom moet ik af en toe even terug naar Florence, of in ieder geval naar Italië, om weer dicht in de buurt te komen bij dezelfde energie en hetzelfde gevoel.
Op zoek naar de olie die mijn motor door moet laten ronken, staat dit reizen inmiddels voor inspiratie opdoen voor de setting van mijn roman. Ik ben net terug van een kort verblijf in Rome en kan er voorlopig weer op teren. Maar in mijn hoofd ontvouwt zich al de plot voor mijn derde roman. Ver weg van hier, in wéér een andere setting, onder een andere zenit. Waarover ik alleen maar kan schrijven, door er te zijn. Zo gaan die dingen… Als je tenminste je hart volgt.
© 2010 Huib Afman
