Een loodzware nee
Sandrine Lambert, auteur van Wildgroen, schreef weer een (h)eerlijke blog voor ons. Deze keer over inspiratie...‘Heb je dan altijd inspiratie?' Zo nu en dan krijg ik die vraag. Om het eenvoudig te houden mompel ik dan meestal van wel. Dat is niet helemáál gelogen, maar ook niet helemaal waar. Het klopt dat ik schrijvend zelden op de muze moet wachten. Ik begin eraan en stop wanneer ik honger heb. Met illustreren is dat net zo. Na het uitknijpen van enkele dotjes verf op een schaaltje versnelt mijn hartslag en vult mijn blad zich.
Maar natuurlijk bestaat er nog wat anders dan schrijven en illustreren. Vraag je me om iets voor je te koken, dan is de kans groot dat je het met een bord vol vlokkenpuree en appelmoes uit een potje zal moeten doen. Als mijn danslerares vraagt om te improviseren voel ik hoe mijn ruggengraat verstijft en begin ik na enkele seconden roerloos koekeloeren enkele slappe pasjes uit te voeren. Ook de dagelijkse boterhammen met choco in de brooddozen van mijn zonen getuigen niet van veel inspiratie. En bij een vergadering weet ik meestal pas enkele uren na de vergadering wat ik precies had willen zeggen. Iets dat vergaderen voor mij toch beduidend minder efficiënt maakt.
Dus nee: ik heb niet altijd inspiratie. Alles bij elkaar misschien zelfs vaker niet dan wél. Zal ik mijn antwoord in de toekomst dan maar liever aanpassen? Meer nuanceren, of - bij gebrek aan inspiratie - gewoon antwoorden met een loodzware nee...
© 2010 Sandrine Lambert
Ik herken me hier heel erg in ;). Vooral als het gaat over efficient vergaderen. Ik kan me tijdens vergaderingen oeverloos ergeren aan de inefficiëntie van de vele vergaderingen die ik als ambtenaar moet doorstaan. Maar vaak kom ik inderdaad uren na de vergaderingen tot de conclusie dat er nog veel in mijn hoofd zat, dat er tijdens die vergadering had moeten uitkomen. Misschien maar beter opletten in plaats van te droedelen en ideeënvoor geweldige boekjes te bedenken ;)