Dankzij Wim...
Lees de column 'Dankzij Wim' van Huib Afman, auteur van 'Het hemelhuis'.
Dankzij Wim...
Het was zo'n avond waarop het bier doodgeslagen op de toog stond te wachten tot het werd afgeschonken op het rooster onder de tap. Een doorsnee maandagavond in Amsterdam, enkele weken voordat de zomer zijn intrede zou doen. In het café waar ik bijkomstig terecht was gekomen, sprak een man mij aan. Hij hoorde dat het niet druk was. Een esthetisch ooglapje bedekte zijn glazen oog, met het andere staarde hij met een vergevorderd stadium van glaucoom naar het aura van licht dat mijn silhouet aftekende.
Wim las niet, Wim luisterde sinds een paar jaar naar boeken dankzij het werk van het Loket Aangepast Lezen. Je moest het maar weten te vinden, zo op de tast. Maar Wim had het gevonden en was er dolgelukkig mee. Zijn handicap was zijn blazoen geworden. Ons gesprek kabbelde voort. De schrijver en de blinde. Over koetjes en kalfjes en 'Het hemelhuis', mijn debuut.
Wim had geschiedenis gestudeerd en was vader. Hij had kinderen van een Joodse vrouw, van wie hij later gescheiden was. Toen het huwelijk verleden tijd was en hij uiteindelijk werkelijk ontdekte wie hij was, bleek God, Allah of Jaweh onbarmhartig: zijn zicht moest het ontgelden. Een bittere pil.
De kroeg liep leeg. Ik vertelde over mijn boek en Wim raakte enthousiast. ‘Ik wil naar je boek luisteren, horen wat je schrijft.' Tegen sluitingstijd wisselden we telefoonnummers uit, vanwege het goede gesprek. Wim verdween naar de achtergrond, tot hij drie maanden later onverwacht van zich liet horen. Met de hoorn in mijn hand begreep ik ineens dat Wim had bereikt wat hij wilde. Zijn fascinatie voor mijn boek had hem over een onzichtbare streep getrokken en hij had zelf actie ondernomen. 'Het Hemelhuis' was met voorrang ingesproken door iemand van het Loket Aangepast Lezen. Door een vrouwenstem, om de ademtocht van mijn vrouwelijke ik-hoofdpersonage hoorbaar te laten stromen. Een groot compliment , een verrassende eer, iets wat misschien nog wel meer voor mij betekent dan al die verkochte exemplaren van 'Het hemelhuis'.
‘Ik vond het heftig, maar o zo herkenbaar,' concludeerde Wim toen hij de luisterversie van 'Het Hemelhuis' samenvatte. Om er aan toe te voegen: ‘Weet je... ik zou het heel mooi vinden als je je volgende boek zelf inspreekt. Dat kan namelijk.' Nu, ik neem dat zeker in overweging. Dat tweede boek is immers slechts een kwestie van tijd...
Ik heb inmiddels een aantal fragmenten beluisterd en moet zeggen dat het op z'n zachtst gezegd bijzonder is om een onbekende je eigen werk te horen voorlezen.
En, Huib, hoe vaak heb je nu naar je eigen boek 'geluisterd'? Groet!