Recensie én prijsvraag in vakblad Teth

« Terug
In deze maandeditie van vakblad Teth (Tijdschrift voor educatieve en therapeutische hypnose) wordt 'Het jaar van de vluchtende geest' (door Jacques Graus) besproken. De recensent: Willem Louwerse.

 

 

U kunt de recensie hier lezen!

 

Let op: Teth geeft ZES PRIJZEN weg.

5x de extra dikke Herfsteditie van Teth met daarin de bespreking van 'Het jaar van de vluchtende geest' en 1x een jaarabonnement.

Hoe kun je winnen? Heel eenvoudig: stuur een mailtje met jouw reactie op deze recensie naar teth@nbvh.nl onder vermelding van 'Het jaar van de vluchtende geest'.

De allerleukste inzending ontvangt gratis een jaar lang de Teth. Vijf andere inzenders ontvangen gratis het herfstnummer, waarin deze recensie is opgenomen.

Lees hier meer over Teth. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. De redactie kiest uit de inzendingen de winnaars.

 

 

 

 

3 reacties Bij “Recensie én prijsvraag in vakblad Teth” »

  1. Mirthe Smeets heeft geschreven:

    De redactie liet weten dat Susan de hoofdprijs heeft ontvangen! Zij ontvangt een jaar lang alle Teth-magazines!

  2. Mirthe Smeets heeft geschreven:

    Bedankt voor je mooie reactie, Jan! Stuur hem ook naar: teth@nbvh.nl, dan kun je meedingen naar de prijzen!

  3. Jan Snippe heeft geschreven:

    Lijkt me een bijzonder boek. Ieder boek dat iemand pakt en meeneemt is goud waard. We denken dat er schaarste is aan geld maar de werkelijke schaarste is tijd en aandacht. Iedereen wil onze tijd en aandacht waardoor we gedwongen worden om steeds meer dingen half te doen. Voor mensen die van diepte houden zijn het zware tijden. Uit de recensie maak ik op dat de lezer doorlopend wordt verrast. Niets is mooier dan dat! Mensen die zich nog regelmatig kunnen verwonderen over iets, behouden en ontwikkelen hun creativiteit. Het is hersengymnastiek, wellicht therapie. Als de recensie klopt, zal het lezen van dit boek een "voorrecht" zijn voor diegenen die zich graag willen verwonderen over dingen. Jan snippe

Reageer op dit bericht

tweets

poll

Bjorn Cocquyt geeft in zijn column 'Ik heb nog nooit een dode tiener begraven' aan dat de ik-persoon in 'De engel in het gekkenhuis' niet één-op-één te vereenzelvigen is met hemzelf. Wat is wél typisch voor Bjorn zelve?