OVER DENIECE

Deniece heeft zich op het gebied van scholing bezig gehouden met journalistiek, cultuurwetenschappen en taal. Ook studeerde zij enige tijd aan de Schrijversvakschool te Amsterdam. Nu is ze werkzaam als auteur en werkt ze als freelance tekstschrijver, onder andere voor NHA, In2health, NBD|Biblion, Editie Enigma, Bodhitv en de Refugee VI Foundation. Ze typeert zichzelf als 'gastvrije, gestoorde weblogger'!

DE FAVORIETE WEBLOGS EN WEBSITES VAN DENIECE:

http://deniecewildschut.wordpress.com/

http://roelweerheijm.blogspot.com/

http://karinvanleeuwen.net/

http://kiezel.com/kiezelblog.html

http://paulocoelhoblog.com/

http://www.trouw.nl/schrijf/voorpagina/

http://www.schrijvenonline.org/

http://taalunieversum.org/

http://www.lilianhoogendoorn.nl/index.html

DAN NU DE EERSTE TEKST VAN GASTBLOGGER DENIECE... OVER HET SCHRIJVERSBESTAAN.

Ellebogenwerk

Wat is het toch leuk om ‘fulltime’ als tekstschrijver aan de slag te gaan! De financiële ups en downs, het overal continu achteraan zitten en de onnavolgbare omschakeling tussen ‘bergen werk’ en wanhopige speurtochten naar een miezerige opdracht maken het behoorlijk interessant. Ik sprak daarover laatst iemand op Facebook, die de indruk had dat het vinden van opdrachten vaak samenhangt met een hoop ellebogenwerk. Duwen, zeuren, trekken en schreeuwen. Talent komt op de tweede plaats. Het laatste is wellicht waar, maar mede omdat talent niet altijd zichtbaar is. Als jouw werk, ‘sollicitatie’ of e-mail onderaan een enorme stapel terechtkomt, krijgt de ontvanger nu eenmaal geen berichtje van de kosmos in de vorm van een uitroep: “TALENT! Helemaal onderop!” Als je opvalt, maak je een kans. Als je volhoudt, maak je kans. Ellebogen zijn handig, maar vrienden maken is veel leuker. Een goede vraag is misschien: wil je nou vechten of wil je schrijven? Als je wilt schrijven, stop dan met vechten en schrijf!

Niet dat dat altijd zo eenvoudig is... Toch is het gemakkelijker om iets te blijven proberen, als dat proberen alléén al je veel voldoening geeft. Als je plezier hebt, straalt dat af van alles wat je doet. Het zal zich tonen in iedere e-mail die je stuurt, in ieder woord dat je uitspreekt en in iedere tekst die je schrijft. Op die manier vermenigvuldigt het zich ongezien en maakt het stap voor stap steeds meer mogelijk. Zo kwam ik ooit per toeval een oproep tegen, waarin een tijdschrift op zoek was naar korte verhalen. Je kreeg een prima vergoeding en je verhaal werd, indien geschikt bevonden, in het blad geplaatst. Dat was voor mij een waanzinnige stap vooruit en ik greep die kans dan ook met beide handen aan. Mijn tweedelige verhaal werd gepubliceerd en dat was dat. Niet lang daarna liet ‘Mijn ING’ me duidelijk blijken dat dat freelancen wel oké was, maar dat er ook rekeningen betaald moesten worden. Ik stuurde de vriendelijke dame van het tijdschrift een korte e-mail, om eens te informeren naar freelance werk. Helaas waren ze al voorzien, maar ze zou mij in gedachten houden voor het geval één van de freelancers er ooit mee zou stoppen. Niet veel later ontdekte ik dat ze weer korte verhalen nodig hadden en ik stuurde wederom iets in, dat ook geplaatst werd. Enigszins in de stress, vanwege nu nóg minder opdrachten, stuurde ik nog geen week later weer een e-mail: “Ik heb een misschien wat vreemde vraag, maar hebben jullie wellicht behoefte aan nog een kort verhaal?” Benauwd keek ik uit naar haar reactie, want ik vroeg me af of ze me inmiddels niet een beetje vervelend begon te vinden. ‘Nee,’ had ik echter en ‘ja’ was wellicht in de maak... Tot mijn opluchting ontving ik een ‘ja’. Ik deed een uitbundig vreugdedansje en ging door met ademen. Nu - een week of twee geleden – trof ik in mijn mailbox een e-mail van haar aan: één van de freelancers stopte ermee en ze wilde heel graag weten of ik interesse had in een terugkerende freelance opdracht. ‘Uhh... jazeker!’

Mijn eerste stapel artikelen heb ik inmiddels aangeleverd en de droom die ik als kind had is uitgekomen: ik heb nu mijn eigen maandelijkse column! De lieve dame in kwestie vond het heel leuk om te merken dat ik zo enthousiast was en dit liet mij opnieuw inzien wat een belangrijk ingrediënt enthousiasme is. Misschien komt talent op een tweede plaats, maar misschien neemt het ook wel een gedeelde eerste plaats in. Ik denk dat (potentiële) opdrachtgevers in eerste instantie geprikkeld kunnen worden door je enthousiasme en bovendien is plezier vaak zichtbaar in het werk dat je levert en de kwaliteit van dat werk. Mix dat plezier met talent en doorzettingsvermogen, en je hebt een veelbelovende combinatie die opdrachtgevers zeker aan zal spreken.

Ik richt me nu sinds een maand of negen fulltime op schrijven en het is niet altijd gemakkelijk, maar onmogelijk is zeker niet. Op momenten heb je misschien te weinig geld, dan weer behoorlijk wat geld en soms misschien zelfs even geen geld. Je hebt niet langer standaard vrije weekenden, de structuur is ver te zoeken en veel tijd gaat op aan het benaderen van allerlei mensen die geen tijd voor je hebben, je jeugdige inspiratie niet waarderen of zelfs niet eens de moeite nemen om te antwoorden. Vooral in het begin draait het er echter om dat je zelf stappen zet en; dat je op een positieve manier doorgaat, zelfs als alles dreigt te mislukken.

Als je droomt van schrijven en werken als freelancer, kun je je afvragen waarom je dat wilt. Nadenken over hoe je je doel wilt verwezenlijken is ook handig en het is best fijn als je je voorbereidt op een onzekere periode vol uitdagingen. Maar, no matter what op je doel gericht blijven is misschien wel het belangrijkst. Eén keus heb je in ieder geval: je kunt je ellebogen invetten, je opmaken voor een gevecht en in de rij plaatsnemen - hartmedicatie is dan aan te raden. Maar, je kunt ook doen wat je het liefst doet en zien waar dat je brengt. Het kan je zomaar mooie samenwerkingen opleveren, een goed contact met lieve en inspirerende mensen, geld, ervaringen, vrijheid en de dagelijkse bevestiging dat je doet wat je het allerliefst doet én dat dat (uiteindelijk) ook werkt! Het wordt opgemerkt, het lukt! En dankzij al die hobbels in de weg, geniet je alleen maar meer van de momenten waarop er iets lukt, iemand ‘ja’ zegt, alles meezit, je een opdracht binnensleept, of... wanneer je eindelijk weer eens een weekend níet met schrijven bezig hoeft te zijn.