Ik word al een jaar of 25 aangetrokken tot het boeddhisme. Maar de langste tijd heb ik, de kern telkens vermijdend, slechts omtrekkende bewegingen rond het boeddhisme gemaakt. Ik bezocht kloosters en ceremonies, ging met monniken op de foto, mediteerde af en toe, maar een echt commitment bleef uit. Ik bleef comfortabel aan de oppervlakte zweven. Tien jaar geleden heb ik ontslag genomen en ben ik een jaar op reis geweest door Azië. Ik ben dat avontuur begonnen met het voornemen 'als ik terugkom, moet mijn leven anders zijn'. Ik wilde niet een jaar ertussenuit knijpen en na terugkomst de draad weer oppakken. Terwijl ik onderweg allerlei bizarre en inspirerende figuren tegenkwam die volledig onthecht waren en dingen hadden meegemaakt waar ik jaloers op was, gebeurde er met mij helemaal niets. Ik bleef maar aan thuis denken, kon maar geen afstand nemen van mijn oude leven. Er veranderde niets in mijn leven. Iets stond me in de weg, waarschijnlijk was ik het gewoon zelf. Totdat ik er na een halfjaar achter mijn schouder kijkend achterkwam, dat er zich een fluwelen revolutie in mij had voltrokken. 

Ik had de zware en louterende pelgrimstocht rond de heilige berg Kailash in Tibet drie keer achtereen gemaakt. Mogelijk is daarmee het zaadje van de omwenteling geplant. Daarna ontmoette ik in Lhasa mijn huidige vriendin. Vervolgens reisde ik naar Kathmandu, waar ik met talrijke boeddhisten in contact kwam, die iets uitstraalden wat ik niet had. Terwijl zij bescheidenheid, compassie en liefdevolle vriendelijkheid tentoonspreidden, zag ik in de spiegel die zij me onbewust voorhielden slechts trots, arrogantie en angst voor deuken in mijn ego.   
Nadat ik me serieus ben gaan bezighouden met het boeddhisme, ben ik tot de ontdekking gekomen dat onze geest het belangrijkste is dat we hebben. Wat we op ons pad tegenkomen, kunnen we meestal niet beïnvloeden. Wel hoe we daarmee omgaan. Door onze geest te trainen in opmerkzaamheid en compassie en door het inzicht te verwerven dat we met alles en iedereen verbonden zijn en zelfs onze eigen existentie aan anderen te danken hebben, krimpt ons ego langzaam, dat stemmetje in ons dat zegt dat het hele universum om ons draait. Juist dat stemmetje maakt dat we ontevreden, ongelukkig zijn, altijd meer willen, aardig gevonden willen worden, rotopmerkingen naar anderen maken enzovoorts. 

Ik lees veel Indiase literatuur, ik heb lang aan Rushdie's lippen gehangen, maar ben enigszins verzadigd geraakt door zijn stijl. 
Ik heb veel boeddhistische literatuur gelezen, en met name de Tibetaanse meesters die zich goed in de westerse geest kunnen verplaatsen en het Tibetaans boeddhisme toegankelijker maken, zijn grote voorbeelden (voorbeelden Trungpa Rinpoche, Sogyal Rinpoche, Mingyur Rinpoche, Tsokynyi Rinpoche, Ringu Tulku Rinpoche). Inmiddels zijn er ook diverse westerse boeddhisten, die de boodschap zo mogelijk nog treffender verwoorden, zoals de Engelse non Tenzin Palmo, Mathieu Ricard of Stephen Batchelor. Een ander favoriet genre is boeddhistische reisliteratuur en toegankelijk geschreven non-fictie op het snijvlak van cultuur, spiritualiteit en politiek, en dan is het onderwerp bijna automatisch Azië.  

7. Hoe zie jij de toekomst voor je? Komt er een tweede boek?

De toekomst is voor mij een groot gat, dat geregeld van kleur, omvang en helderheid verschiet, al naar gelang mijn stemming. Ik plan niet vooruit, ik weet niet wat volgend jaar gaat brengen. Alles is open. Dat geeft rust en een boel onrust tegelijk. Maar vanuit dat spanningsveld haal ik vaak ook inspiratie en kracht om verder te gaan, in welke richting dan ook.

Ben inmiddels begonnen met een roman, waarvan het belangrijkste deel zich in de Himalaya afspeelt. Het moet een mix worden van spanning, drama, spiritualiteit tegen de achtergrond van een politieke omwenteling. Meer valt daar nu nog niet over te zeggen.

Foto: Afar-gebied, Ethiopië.