Dat kan ik veel beter!

« Terug
Deniece Wildschut (De Buitenstaander) schreef speciaal voor ons weblog een verhaal... Lees 'Dat kan ik veel beter!'

'Dat kan ik veel beter!'

Tja, dat denken mensen nogal eens. Hoe irritant zijn mensen die dwangmatig moeten discussiëren en niet gewoon kunnen genieten van een boek of tekst? En hoe irritant moet het voor deze wijsneuzen wel niet zijn, om steeds maar weer kritiek op te voelen borrelen? Een andere hobby is geloven dat wat jij leest er ook daadwerkelijk staat, en dat een andere interpretatie dus onmogelijk juist kan zijn.

 

- Ja, maar dat bedoelt hij helemaal niet. Kijk maar, het gaat over een koe.

Nee, muts. Die koe is een metafoor. Snap dat dan! (zucht)

- Volgens mij gaat het toch echt gewoon om een koe, maar wie ben ik?

Geen expert, zo blijkt. Je weet niet waar je het over hebt.

 

Dit kan vele uren doorgaan natuurlijk. Het lijkt heel eenvoudig om jezelf ervan te overtuigen dat jij het wel weet. Je realiseren dat ieder zijn eigen beleving heeft, dat blijkt toch niet zo gemakkelijk te zijn.

 

- Dit is een intrigerend stuk, maar kloppen doet het niet. Dat einde vind ik zeer teleurstellend...

Hij ging dood. Het werk is onvoltooid, nogal logisch!

- Desondanks... desondanks...

Nou, ik vind het prachtig!

- Imperfecties kunnen perfect zijn, ja. Dit had echter beter gekund, hoor.

 

Behoor jij tot deze groep lezers? Lezers die eigenlijk liever zelf auteur zouden zijn, of koning, of gewoon iemand die het altijd beter weet en waartegen men uit pure onmacht slechts “ja” en “amen” zegt. Natuurlijk mag een boek best aansporen tot nadenken, en natuurlijk kun je tussen de regels door heel veel lezen dat voor anderen wellicht onzichtbaar is (omdat het slechts in jouw beleving aanwezig is). Is het echter niet fijner om soms met vragen te blijven zitten en te kunnen raden naar het antwoord? Het zijn momentopnames: woorden die opkwamen en zinnen die het papier bereikten. Verliezen die niet hun glans, als wij ze omkeren en uit elkaar halen? Hebben we zo’n behoefe aan zekerheid en transparantie? Is de magie van het woord niet juist dat het altijd voor interpretatie vatbaar is, en op die manier vele betekenissen kan hebben voor vele mensen?

 

Ja, misschien wel.

- Maar waarom schrijf je zelf niet eens een boek? Ik bedoel, jij hebt er echt verstand van!

Dank je! Dat is een uitstekend idee. Ga ik doen!

- Ergens ver weg, in een hutje op de hei? Zonder internet en telefoon? Dan kun je je goed concentreren.

Nee, doe niet zo gek. Ik wil jullie wel blijven zien. Voor inspiratie in het schrijfproces, snap je?

- O, shit...

Wat?

- Nee, niks hoor.

Er zijn nog geen reacties Bij “Dat kan ik veel beter!” »

Reageer op dit bericht

tweets

poll

Bjorn Cocquyt geeft in zijn column 'Ik heb nog nooit een dode tiener begraven' aan dat de ik-persoon in 'De engel in het gekkenhuis' niet één-op-één te vereenzelvigen is met hemzelf. Wat is wél typisch voor Bjorn zelve?